she’s my mom. 
yeah, i know she’s beautiful and i’m just like not even half of her beauty. oh, she’s in the room of my sister and I in Qatar (Qatar is another story. Don’t ask for our room in the Philippines)
gaya nga ng nakalagay sa blog ko, minsan lang mabuo pamilya nmin. minsan lang kami magkakasama-sama. ever since first year high school. NO, i am not like those na hindi maintindihan ni hindi matanggap dahilan kung bakit nag-abroad ang mga magulang —- mga makikitid ang utak.
so eto nga, yearly kami pumupunta dito sa singapore. because of “ssshhhhh” basta. then ayun nga, 10 days lang kami this time kasi hindi pa kami nakakapag-enroll. required kaming mag-summer kaya late na rin kami nakapunta.
2 days ago, umiral yung pagkamaldita ko. ayoko kasing habang nagkkwento ako sinisingitan ng tanong. sinisingitan ng opinion. i mean, duh? wait for your turn. pataposin muna po ako magkwento bago ikaw. then ayun, hindi ko na tinuloy yung pagkain. kumakain kami nun sa favorite nmin na kainan —— Popeye’s sa Singapore Flyer.
hindi ko siya kinausap simula nun. hanggang kaninang umaga. that day medyo nanlalambing pa siya. kaso matigas ako eh. mapride ako. minana ko sa tatay ko. sa aming magkakapatid ako lang yung ganito. ako daw yung girl version ng tatay ko. then ayun, kahapon nagburst na yung nanay ko. nagtitimpi lang daw siya and all. kasi ayaw niya magalit. yun din nman gusto ko eh. yung hindi na siya magalit sa akin forever. i was doing that pretty well for more or less a year already till last friday. hindi ko siya kinakausap. sumasagot lang ako kapag tinatanong . minsan nga tango pa sagot ko eh. kung magsasalita man ako, mataray —- sobra!
i know mali. pero ewan ko ba. nasa genes ko na siguro. or habit na rin. ganun ako since bata pa ako eh.although ayoko nman tlga yung ginagawa ko. kasi nga pauwi na kami ng pinas. matagal na nman bago kami magkasama.
nagsungit din noon si kuya sa kaniya. umiyak siya nun. hindi niya napigilan. kasi nga nman halos iniispoil na niya kami. lahat na binbigay niya sa amin. then yung feeling niya na parang walang nakakaappreciate, ayun naiyak na siya kasi sinungitan ni kuya.
si ate ko nman nagtampo din. pero ayun, linambing lambing pa rin niya. todo pasenysa. todo bigay pa rin ng lahat.
then nung ako na, although hindi ko nman sinasadya (balak ko nga hindi ako susunod sa mga yapak nila eh), siguro napagod na rin siya kaya nagalit siya.
bukas na yung flight namin. kanina nag-aya siya ng shopping. last minute shopping.
andami naming binili. sobra!!! no joke!
binili niya lahat ng tinuro namin. hindi ako turo ng turo, alam kong credit card na nman gagamitin. kawawa nman mga magulang ko. hindi ako nagpabili ng gusto ko. binilhan niya ako ng kailangan ko. nagulat ako nung binili niya lahat ng pinagtuturo naming magkakapatid ng cash. PERA NIYA yun. hindi kasama sa family budget. galing sa sarili niyang bulsa.
she gave us everything. literally everything. every single thing, since dumating kami dito. hindi siya nagalit kahit magulo na yung kwarto. OC nanay ko, pero hindi siya nagalit. dati rati nagagalit siya. ngayon hindi, siya na mismo nag-aayos.
pinairal ko pride ko for 2 days. sayang yung 2 days. sana nagbonding nalang kami. sana nagtawanan na lang kami for 2 days kesa sa hindi nagpansinan. kesa sa nakasimangot. nakakalungkot lang kasi kung kelan aalis na kami saka lang nakaayos ulit. antanga ko. stupid lang! sayang yung oras na magkasama kami. nakakalungkot. bongga.
alam kong malungkot siya. masakit yun sa part ko. seryoso. that day when she cried in front of us, i felt like there was something tearing me up inside. naiiyak na rin ako. kaso sa aming magkakapatid, ako yung ACT TOUGH.
mahal ko yung nanay ko. ng sobra sobra. badtrip kasi ako eh. bakit ba kasi ako ganun? stupid pride!
